Kunt u zich als eeuwige reiziger tussen werelden verplaatsen?



We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

In de moderne wereld zijn we allemaal "mondiale zielen" die meerdere plaatsen, tijdzones en bestaansvormen delen.

Toen ik 16 was, een oom gaf me een boek waarvan hij dacht dat ik het wel leuk zou vinden, van een man genaamd Pico Iyer.

Ik vond het boek leuk - sterker nog, ik vond het geweldig. Maar ik raakte al snel net zo gefascineerd door Iyer zelf als door zijn geschriften.

Geboren in Oxford, opgegroeid in Santa Barbara, opgeleid in Engeland en Massachusetts, heeft Iyer een geografisch traject gevolgd dat ik op mijn eigen manier heb nagebootst.

We overlappen elkaar zonder elkaar ooit te hebben ontmoet; een kenmerk van de moderne toestand.

Ik voel me aangetrokken tot Iyer's werk, niet alleen omdat ik weet dat we bepaalde locaties en bepaalde geografische inzichten delen, maar ook omdat zijn boeken voortdurend proberen een antwoord te geven op de vraag: hoe bestaat de moderne wereld zoals die is?

Als reisschrijver legt Iyer de nadruk op plaats en beweging. We zijn altijd in beweging - 'globale zielen', noemt hij ons.

Ik ben opgegroeid op een winderige veeboerderij aan de zuidkust van Californië, waar alles woest en leeg was, afgezien van heuvels, en zee en koeien; nu woon ik genesteld tussen de rijtjeshuizen en universiteitskoepels van Oxford, vlakbij de Cowley Road, een wervelwind van bars, cafés, kleine markten, regenboogkleurige muurschilderingen, liefdadigheidswinkels en kappers.

Vaak kan ik nauwelijks geloven dat deze twee plaatsen samenvallen. Ik vraag me af hoe het komt dat ik zo gemakkelijk tussen hen in kan springen - en wat dit met mij doet. Rekt het me uit, maakt het me ijlend?

In Between Worlds

Na zes solide maanden in Engeland, kom ik terug naar de ranch voor een bezoek, terwijl ik me in een staat van tussenruimte voel.

Ik denk aan het uur van de slaper in een stad, de tijd dat degenen die laat naar bed gaan en degenen die vroeg opstaan ​​een moment van de droomtijd delen. Dit is het lied van het stadsleven.

Ik lig 's nachts wakker en doe aan het begin van de middag lange dutjes. Ik denk aan het uur van de slaper in een stad, de tijd dat degenen die laat naar bed gaan en degenen die vroeg opstaan ​​een moment van de droomtijd delen.

In de hese duisternis geven wegen die anders nooit rusten een huivering van vermoeidheid; bars en pubs zijn 's nachts gesloten, de supermarkten lichten vermoeid op en worden dan donker.

Dit is het lied van het stadsleven.

In Boston liep ik als student ooit van een vriend naar mijn appartement. Het was laat en de politie had ons gezelschap opgebroken.

Het kostte me bijna een uur om over te steken van de bijna voorstedelijke buitenwijken naar mijn krappe, centrale appartement, maar de constante stilte hield me in stand: hoofdwegen, wegen met leven, met karakter, vormden korte, sluimerende toevluchtsoorden voor de vermoeiden en de ontheemden.

Hier, op de boerderij waar ik ben opgegroeid, waar mijn ouders nog steeds wonen, is hier het tegenovergestelde van stedelijk, en hier is die stilte, dat mythische slaapuur, iets heel anders.

Eeuwige Jetlag

De coyotes houden niet op met huilen simpelweg omdat de klok zijn lome wijzers naar drie uur heeft verschoven, en de wind neemt ook niet af; en de sterren, die in een gestaag ritme langs de hemel bewegen, schijnen nog steeds, of de maan dompelt ze onder met zijn zwakke licht.

De stilte laat zich zien in de vroege avond: voordat de nachtelijke winden opduiken, voordat de schaduwen door het huis kruipen, is er een moment, als je naar de zee kijkt, waarin alles kalm lijkt.

In mijn jetlagige rusteloosheid begint dit alles bijna logisch voor me te worden: de boerderij, de stad, het willekeurige ritme van slapen en waken, de manier waarop we ons tussen plaatsen verplaatsen.

Misschien leven we in een voortdurende staat van jetlag - en misschien denk ik daarom soms niet meer hoe onwaarschijnlijk, hoe prachtig het is dat wanneer het 3.30 uur 's ochtends is op de Cowley Road, ik hier om 7.30 uur ben een Californische avond, luisterend naar de kikkers in de kreek.

Dit is een onmogelijke tijd; we vliegen van wereld naar wereld als tijdreizigers.

We moeten een instrument in ons wezen hebben waarmee we kunnen accepteren dat Oxford, druipend van haar middeleeuwse torenspitsen en wemelt van de winkelstraten, gehaaste fietsers, studenten in gewaden, jonge moeders in trainingspak, net zo goed een thuis voor mij kan zijn als de Ranch, met al zijn robuustheid.

Het gekoppelde universum

Soms begint het uit mijn handen te glippen; Ik vraag me af of dit inderdaad aannemelijk is, of er een manier is waarop het universum twee van zulke tegengestelde levenswijzen kan voortbrengen en ze vervolgens via één mens kan verbinden?

Misschien is het mysterie niet hoe deze werelden samenvallen, maar hoe mensen zo moeiteloos tussen hen in bewegen.

Moet ik in het ene niet onbekwaam zijn als ik me gemakkelijk in het andere kan bewegen?

Misschien is het mysterie niet hoe deze werelden samenvallen, maar hoe mensen zo moeiteloos tussen hen in bewegen.

Ze vallen samen omdat de geografie voorschrijft dat ze moeten; omdat populaties even veranderlijk en aanpasbaar zijn als de aarde waarop ze leven, en als de een een ander weerspiegelt die uit totaal verschillende omstandigheden is voortgekomen, zou dit een evolutionaire blunder zijn die zeker - in onze darwinistische geest - tot uitsterven zou leiden.

Misschien is het echt zo simpel; en zo zijn we allemaal constante reizigers geworden, vaak zonder het te weten.

Er is een wereldwijde cultuur van relatief welvarend nomadisme, zoals de mijne, die het idee overstijgt dat we alleen comfortabel kunnen zijn, alleen kunnen gedijen in onze oorspronkelijke, indirecte niche. En, zoals Iyer schrijft, "onder jetlag verlies je elk idee van waar of wie je bent".

Dus als we naar beneden komen, als we uit de schaduw van onze door reizen veroorzaakte waas komen, hebben we de prachtige vrijheid om opnieuw te interpreteren en opnieuw uit te vinden.

Wat denk je als wereldreiziger in de tijd? Deel in de reacties!


Bekijk de video: VEG Oldebroek live zondag, Jeugddienst, 14 juni 2020, Br. Bernard Franken, Begeleiding: Combo


Opmerkingen:

  1. Dijind

    How can this be determined?

  2. Kazilmaran

    Jij bent knap. Het was leuk om virtueel met je te praten. Ik ga je missen. Precies.

  3. Mikhos

    This simply remarkable message

  4. Maugal

    Welke woorden zijn er nodig ... geweldig, een prachtige zin

  5. Tulmaran

    Volledig ik deel uw mening. Daarin zit iets en het is een uitstekend idee. Het staat klaar om u te ondersteunen.



Schrijf een bericht


Vorige Artikel

4 manieren om je baby welkom te heten in de nieuwe wereld

Volgende Artikel

Escape the Cubicle: 5 stappen om je baas te overtuigen om je te laten telewerken