Brief uit South Carolina


De eerste e-mail die ik las toen ik de laptops opstartte bij NPR, was van mijn vriend Ami, die in mijn geboorteplaats Spartanburg, South Carolina, woont. Ze deelde haar ervaring met de verkiezing van 2008 met mij en gaf me toestemming om haar bericht hier te delen:

Twee weken geleden hebben we een avond doorgebracht met een vrouw uit Argentinië. Toen we haar vroegen hoe ze in Spartanburg terecht was gekomen, gaf ze ons: "Wie weet het!?!" soort schouderophalen en hoofdschudden. Toen we haar vroegen of de beslissing om hierheen te verhuizen een goede was, antwoordde ze dat ze daarover terug zou moeten komen, in afwachting van de uitslag van de verkiezingen van vandaag. En toen voegde ze eraan toe dat ze de afgelopen maanden urenlang vrijwilligerswerk had gedaan om de lokale bevolking in deze gemeenschap te helpen zich te registreren om te stemmen. Zijzelf komt vandaag niet in aanmerking om te stemmen. Ze is een professionele vrouw, legaal in dit land, die bijdraagt ​​aan de gezondheid en het welzijn van dit eigenzinnige stadje, en hoewel ze vandaag geen stem kan uitbrengen, heeft ze ervoor gezorgd dat honderden andere mensen dat wel zullen doen.

Vorige week ging mijn vader proberen te stemmen. Hij had begin dit jaar toestemming om te stemmen. Hij verliet elke dag zijn werk, de ene dag 's ochtends, de andere dag' s middags en nog een dag 's avonds om te proberen zijn stem uit te brengen. Mijn vader neemt stemmen heel serieus. Hij gelooft volledig in zijn recht om zijn mening bekend te maken en verwacht dat deze telt. En elke dag, op het enige aangewezen stembureau dat open was voor vroege kiezers, liep hij weg omdat de rij zo lang was dat hij niet zou kunnen wachten.

Hij stemde eindelijk op vrijdag. Hij stond 3 uur in de rij. Hij zei dat hij ervan genoot. Mijn vader heeft een hekel aan wachten. En hij zei dat hij er geen minuut van vond.

Vanmorgen stonden we ruim voordat de zon opkwam op. Ruim voordat de peilingen om 7 uur open gingen. We rolden uit bed, pakten warme kleren, comfortabele schoenen, een paar tijdschriften, een mueslireep en een bidon. We maakten grapjes dat we misschien een beetje overboord gingen in onze voorbereidingen. Dit stadje staat niet bepaald bekend om de gezondste wissels. Voordat we de kerk konden zien waar we moesten stemmen, konden we de auto's zien. Overal. (Ik had medelijden met de omliggende eigenaren van kleine bedrijven die vandaag geen kans maakten om op hun parkeerplaatsen te komen). We grinnikten nog wat, maar deze keer met een beetje ontzag, met een beetje waardering, met een beetje hoop, en zachtjes 'Amen' mompelden.

Ik heb vanmorgen 2 ½ uur in de rij gestaan. Toen de zon opkwam. Op de koele, vochtige ochtend. En toen de mensen zich voorstelden, de krant deelden en klaagden over de kop koffie die ze graag hadden meegenomen, kon ik niet nalaten te glimlachen.

Foto: Barack Obama (Flickr creative commons)


Bekijk de video: John McCain Slept Like A Baby After 2008 Loss


Vorige Artikel

Burakku: zwarte cultuur in Japan

Volgende Artikel

Heather Carreiro wint IFWTWA Award