Opmerkingen over Morning Darkness in Calcutta



We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

Robert Hirschfield zwerft bij zonsopgang door Calcutta, waar hij zich voor een keer bijna alleen bevindt.

DE JONGEN staat op en kreunt de hotelpoort voor me open. Dezelfde jongen werkt in elk hotel waar ik ooit in India heb verbleven. Dun, bruin, stil, zijn glimlach belaagd door een gespierde frons.

Ik leun in de duisternis van half zes op een ochtend in Calcutta. Een riksja-chauffeur zegt: "Moederhuis." Een tweede riksja-chauffeur zegt: "Moederhuis." Ik denk aan twee klokken die het uur aankondigen.

In hun metalen trekhaken aan Sudder Street willen ze me meenemen naar het Missionary Sisters of Charity House van Moeder Teresa. Mijn joodse gezicht, met de neus in de richting van vlakke getto's, is geen belemmering.

Mijn gezicht is verbonden met een zak met warme roepies. Hun lege buiken beginnen in mijn zak te draaien. Moeder Teresa en de godin Kali zijn de twee vrouwelijke krachtplekken van deze stad. Het gezicht van de oude non kijkt op je neer vanaf rottende muren, restaurants, de ingang van haar huis voor de stervenden bij de Kali-tempel in Kalighat.

Ik heb eens gekeken hoe enkele bezoekende Amerikaanse priesters uit hun taxi rolden, lichamen laag bij de grond, rennen alsof ze onder raketbeschietingen waren gekomen. Ze schrokken van de menigte hindoeïstische pelgrims met hun bloedrode bloemen voor Kali.

Ik zal soms bij de Howrah-brug staan ​​en zien hoe snel elke vrije centimeter ruimte wordt bedekt met mensen. Ik weet zeker dat als ik niet snel genoeg beweeg, ik zal verdrinken in Indiase voetstappen. In gedachten schrijf ik de lead voor De Telegraaf: Bejaarde journalist doodgetrapt. Hij was gewoon te traag.

Dat brengt me terug naar 5.30 uur buiten het Diplomat Hotel. Tussen reiswinkels en koek- en drankwinkels, luiken, is er lege ruimte. Een fenomeen dat zo verbazingwekkend is als een sneeuwval in Calcutta. Licht in mijn hoofd bezoek ik de vreselijke gipsen buste van Tagore. Het lijkt erop dat hij een deel van zijn poëzie heeft geschreven op nummer 10 Sudder, mijn adres.

De riksja-chauffeurs wachten als welgemanierde geesten tot ik klaar ben met Tagore. Dan ben ik misschien klaar om de nonnen in Mother House uit hun kuise bedden te wekken.

Gemeenschapsverbinding

Zie voor meer informatie over India een recent foto-essay over Holi, het Festival of Colors.


Bekijk de video: Our morning in kolkata


Vorige Artikel

Hoe u uw perfecte reisgenoot vindt en behoudt

Volgende Artikel

De band die bindt: hebben we alcohol nodig om onderweg verbinding te maken?