Thailand opnieuw bezoeken


Vijf jaar na een lesgeven in Thailand, zoekt Anne Merritt daar oude trefpunten op.

HET WAS MIDDERNACHT toen we in Bangkok aankwamen. Ik verwachtte een muur van vochtigheid toen we naar buiten stapten, naar de rij voor de taxi, alsof we een ovendeur openden. Ik verwachtte een diepgaand moment toen ik in Thailand aankwam, dat oude herinneringen zouden opduiken door de geur van orchideeën en motordampen.

In plaats daarvan was de lucht heet, maar niet agressief. De geur van de lucht was bekend, ja, maar niet overweldigend nostalgisch. Nog niet.

Ik vertelde de taxichauffeur waar we heen gingen in een sputterende gebroken Thai. In het vliegtuig had ik in een oud notitieboekje gebladerd met achterin een handgeschreven Thais-Engels woordenboek.

Ik dacht dat de taal gemakkelijk terug zou komen, maar de woorden kwamen als een warboel naar de chauffeur: aanwijzingen in gebroken Thais, met een paar Koreaanse achtervoegsels die uit gewoonte verdwenen. Mijn geleerde talen waren allemaal door elkaar gehaald.

Gefrustreerd scande ik mijn notitieboekje en legde de eerste Thaise zin die bij me opkwam aan elkaar.

"Hou je van taxi's?" Dit maakte de chauffeur aan het lachen.

Zes jaar geleden ben ik naar Thailand verhuisd. Ik was een pas geslagen universitair diploma, nog steeds pijnlijk van een breuk, nog steeds gedesoriënteerd door de gapende vrijheid die voortkomt uit het verlaten van het studentenleven.

Ik redeneerde dat een nieuw hoofdstuk in mijn leven op een nieuwe plek moest beginnen. Ergens verafgelegen en exotisch.

De vraag die steeds luider wordt naarmate de reis dichterbij komt, is deze: hoe ben ik over vijf jaar veranderd?

Ik scande dagelijks ESL-sites en volgde een TEFL-cursus waarbij de studenten samen lunchten en elkaars reislust opriepen. Een meisje was door Thailand gereisd en sprak er dag na dag dromerig over. Ik was verkocht.

Ik heb te weinig onderzoek gedaan naar gezondheidskwesties, cultuurschok of de geloofsbrieven van mijn werkgever. Ik heb veel onderzoek gedaan in de foto-essays van National Geographic en dikke boeken over reizen geschreven. Ik stelde me voor dat ik op een gelukzalige manier door drijvende markten dobberde of koel op een motor langs rijstvelden reed. Ik stelde me voor dat ik Thais leerde en grappen vertelde waar mijn nieuwe lokale vrienden om zouden lachen en lachen.

Het maakt niet uit dat ik niet kon motorrijden en nooit goed was geweest in talen. Ik wilde graag worden wat ik me een reiziger voorstelde: kalm, flexibel, zelfverzekerd en onbevreesd. De eigenschappen waar ik altijd al jaloers op was geweest, en die ik nooit helemaal kon uithalen.

Vijf jaar geleden verliet ik Thailand tijdens een golf van burn-out bij expats. De baan op een kleine, ongeorganiseerde talenschool was matig geweest. Mijn expatvrienden gingen verder, naar nieuwe onderwijscontracten in China en Singapore. Mijn Thaise kamergenoot handelde al maanden afstandelijk. Later hoorde ik dat ze geld van me had overgeheveld.

Ik voelde de beet van reisnijd toen backpackers door mijn kleine stadje trokken en verhalen vertelden over trektochten in Vietnam en galerieën in Melbourne. Ik wilde ondergedompeld worden in de cultuur, verliefd worden op Thailand. In plaats daarvan had de relatie zijn moeilijke tijden, en ik gaf mezelf de schuld.

Elke keer dat ik boterhammen met kaas at of huilde van heimwee, voelde ik me schuldig omdat ik niet naadloos in deze nieuwe ervaring overging. Ik was nog steeds niet flexibel, zelfverzekerd of onverschrokken. Ik was nog steeds best blij, maar huilde niet toen ik wegging. Ik voelde me daar ook schuldig over.

Toen ik Nick, mijn inmiddels vriendje, voor het eerst ontmoette, vertelde ik hem verhalen over mijn tijd in Thailand. Ik zou nog steeds lachen om grappige herinneringen, nog steeds huiveren om de ongemakkelijke stukjes, om mijn eigen naïviteit met grote ogen. Hij had altijd al willen gaan.

Afgelopen herfst hadden we daar een reis gepland, naar de stranden en de bergen, naar mijn oude geadopteerde geboorteplaats en mijn oude trefpunten. Nick grijnsde bij mijn beschrijvingen van apentempels en pittig marktvoedsel en vertelde me hoe opgewonden hij was.

Ik voelde me angstig en vroeg me af hoe anders de dingen nu waren, een half decennium later. Ik vroeg me af of de reis al mijn dierbare herinneringen zou versterken, of de moeilijkere zou aanwakkeren.

Dagen voor de vlucht blogde ik:

Als ik met vrienden over de reis praat, vraag ik me hardop af hoe de plek in vijf jaar tijd is veranderd. De waarheid is dat ik zeker weet hoe het is veranderd. Het land en mijn oude stad zijn wat meer wifi, een beetje meer bebouwd; de toeristenbubbel is iets groter geworden.

De vraag die steeds luider wordt naarmate de reis dichterbij komt, is deze: hoe ben ik over vijf jaar veranderd?

Onze taxi bracht ons naar het centrum en we vonden een niet al te grungy hotel. De volgende ochtend aten we ontbijt op plastic krukjes bij een eetstalletje op het trottoir, slurpen noedels en dronken ananasshakes. Ik praatte met de verkoper in nog steeds wankel Thais, en staarde naar alle Engelse borden. Waren er altijd zoveel Engelse tekens?

We bezochten vrienden van mij, een leuk geestig stel dat me vijf jaar geleden meenam naar concerten en me kennis liet maken met whiskystalletjes. Nick luisterde geduldig terwijl we herinneringen ophaalden aan onze oude stad: de personages daar, onze tijd daar.

Een van hen merkte op: "je ziet er erg gelukkig uit."

Ik begon te denken aan de laatste keer dat ik haar had gezien. Was ik toen gelukkig? Was ik nu gelukkiger?

Het viel me toen op dat hoe meer ik mezelf mat, hoe minder plezier ik had.

Het klinkt als een duidelijke parallel, het soort advies dat je een onzeker kind geeft, maar ik had het nodig. Het was leuker om naar het verleden te kijken voor wat het was; om met vrienden te lachen om de goede herinneringen en onze schouders op te halen bij de andere.

Ik peddelde nooit door een drijvende markt, of leerde vloeiend Thais. Tijdens deze reis bracht ik een teruggetrokken middag door met het kijken naar Britse tv, en at ik meer dan eens westerse bakkerijtraktaties.

Als ik nog steeds de maat van de 'perfecte reiziger' zou gebruiken die ik toen bedacht had, zou ik nog steeds tekortschieten.

Vijf jaar later maak ik me daar niet al te druk over.

Gemeenschapsverbinding

Heeft u ooit een vreemd land bezocht waar u eerder woonde? Vertel ons je ervaringen in de comments.


Bekijk de video: Living in Thailand - MY BANGKOK HOUSE TOUR. $ Per Month in BKK + Cost of Living!


Vorige Artikel

Mercers "Beste plaatsen om te wonen in 2009"

Volgende Artikel

Caïro naar Kaapstad: een reis voltooid!