Bekentenissen van een ESL-leraar


Lerares Engels Anne Hoffman neemt ons mee in haar wereld.

JE BENT: scheef haar, sigaret hangt uit de mond, sandalen aan gebruinde voeten. Dit hele Engelse gedoe uitwerken. Schrijvend in je notitieboekje, het stadsbeeld achter je. Koffie aan je linkerhand.

Je bent als een poster van een Latijns-Amerikaanse radicaal uit de jaren 60, een caféterrorist. Maar op de een of andere manier maak je het vers, maak het jou. Dus totaal niet wat het is, een cliché dat twintig jaar geleden moe was.

Ondanks mijn snel groeiende wens om deze hele pretentie van een Engelse leraar te laten varen en iets interessants te doen, probeer ik werkwoorden uit te leggen. Je hebt geen referentiepunt. Later vraag je me mijn mening over liefde, op one-night stands, over een aardige meid zijn.

Ik strompel door Spaanse constructies, ik haat de manier waarop mijn accent klinkt, ik wou dat ik gewoon kon kalmeren. Rustig aan.

Ondanks mijn snel groeiende wens om deze hele pretentie van een Engelse leraar te laten varen en iets interessants te doen, probeer ik werkwoorden uit te leggen.

Soms zegt dat wijzer, meer geduldige zelf: Nee, leer. Maar die stem is zo ver verborgen achter al het verlangen, het tempo van het gesprek, het moment en zijn ritme, mijn hart. Ik weet dat het er is, ik weet dat het harder en sneller klopt dan normaal, dat kleine hartje. Wat ik heb doorgemaakt met mijn koffie en angst.

Hoe vaak geeft het mijn geest een toevluchtsoord, een plek om te rusten.

De oorlog is een zaak, zegt u. Goed! De oorlog in Colombia is een zaak, zegt u nogmaals. In het Spaans: het leger, de twee legers, waarom je niet diende.

Je bent te veel van je leven boos geweest. Nu is het tijd om vrede te hebben.

Gebogen over werkwoordconstructies begrijp je tragisch verkeerd, want ondanks alles wat we gemeen hebben, kan ik je niet leren denken zoals ik. Mijn benen zijn gekruist, in Indiase stijl, en je raakt mijn knie even aan. Het voelt zo natuurlijk aan, dus totaal niet wat het is, dat wil zeggen, een beetje buitengewoon. Fuera de lo normaal.

Kom naar Bogotá, zegt u. Je zou kunnen werken, je zou plezier kunnen hebben, goed kunnen leven.

Maar ik wil op die precaire plek zijn waar je je bevindt, die afgrond tussen twee verschillende werelden.

Laten we nu geen plannen voor me maken.


Bekijk de video: HELP LERAAR DRAAIT DOOR


Vorige Artikel

Opmerkingen over Morning Darkness in Calcutta

Volgende Artikel

Op weg naar mijn werk: Kopenhagen, Denemarken